Budowa samochodu

Obsługa i naprawa

Komputer

DOS

Windows

Aplikacje

Grafika

Sieci komputerowe

Internet

Programowanie

Komputer

 


komputer Na stronie tej znajdziesz podstawowe informacje na temat podzespołów z jakich zbudowany jest przeciętny komputer PC, oraz urządzeń peryferyjnych jakie mogą być do niego podłączone. Chciałbym tym samym przybliżyć Ci pewne zależności, które decydują o tym jak wydajny może być komputer w stosunku do posiadanego oprogramowania . Czytając tę stronę dowiesz się z czego składa się komputer oraz jakie zadania pełnią zainstalowane w nim elementy.

Encyklopedycznie

komputer rys historyczny budowa zasada działania oprogramowanie

-----------------------------------------------------------------------------

PŁYTA GŁÓWNA º PROCESOR º CHIPSET º DYSK TWARDY º NAPĘD FDD º CD-ROM º NAPĘD DVD º OBUDOWA º KARTA GRAFICZNA º KARTA DŹWIĘKOWA º PAMIĘĆ RAM º MONITOR º DRUKARKA º KLAWIATURA º MYSZ º MODEM º JOYSTICK º SKANER º GŁOŚNIKI º UPS º STREAMER º FILTR PRZECIWZAKŁÓCENIOWY º FILTR NA MONITOR º MIKROFON º TABLET º KAMERA  º KARTA TV.

PODRĘCZNY SŁOWNICZEK przejście do słownika

Komputer

[ang.], elektroniczna maszyna cyfrowa, urządzenie elektron. służące do automatycznego przetwarzaniainformacji (danych) przedstawionych cyfrowo (tzn. za pomocą odpowiednio zakodowanych liczb). Istotną cechą odróżniającą komputer od innych urządzeń jest jego programowalność, tzn. wykonywanie konkretnych zadań (np. obliczeń) jest związane z wykonywaniem zapisanych w pamięci komputera programów . Pojęcie komputer obejmuje obecnie zarówno komputery zaprogramowane na stałe, używane jako automaty sterujące, np. w urządzeniach gospodarstwa domowego, jak i komputery uniwersalne, dające się dowolnie zaprogramować. Tradycyjnie przyjął się podział komputerów na: superkomputery, duże komputery (ang. mainframe), minikomputery i mikrokomputery; podział ten opiera się przede wszystkim na odmiennych sposobach konstruowania komputerów i biorących się stąd różnicach w ich wydajności (mocy obliczeniowej) i sposobie użytkowania: superkomputery są stosowane do szybkich obliczeń nauk., produkcji grafiki film. itp. (np. CRAY), duże komputery są gł. przeznaczone do zastosowań bankowych, finansowych i adm. na szczeblu dużego przedsiębiorstwa (np. IBM 9000/ES), minikomputery obsługują małe instytucje lub grupy użytkowników (np. VAX), mikrokomputery są zwykle przeznaczone do obsługi pojedynczego użytkownika (np. IBM PS/2, MacIntosh).

Rys historyczny

Do XVII w. jedynymi przyrządami ułatwiającymi liczenie były różnego rodzaju liczydła. Znaczny postęp nastąpił po odkryciu logarytmów (pałeczki Nepera, suwak logarytmiczny). W tym okresie powstały też pierwsze maszyny liczące (W. Schickard, B. Pascal, S. Morland, G.W. Leibniz), wykonujące mechanicznie operacje dodawania i odejmowania, a niektóre także mnożenia i dzielenia. Prawdziwych początków informatyki można się jednak doszukiwać dopiero w XIX w., gdy Ch. Babbage stworzył koncepcję automatycznej i uniwersalnej maszyny liczącej (projekt maszyny analitycznej, po częściowo skonstruowanej maszynie różnicowej), odpowiadającej w swej strukturze współczesnemu komputerowi: z pamięcią (magazynem) i jednostką liczącą (młynem), sterowaną programem zapisanym na kartach dziurkowanych; ok. 1800 takie karty zostały użyte przez J.M. Jacquarda do sterowania krosnem tkackim, a ok. 1890 przez H. Holleritha do automatyzacji prac przy spisie powszechnym w Stanach Zjednoczonych. Idee Babbage'a zostały zrealizowane dopiero przez matematyka amer. H. Aikena, który 1944 zbudował z przekaźników elektromech. maszynę liczącą, znaną pod nazwą ASCC (ang. Automatic Sequence Controlled Calculator) lub MARK I i którą można uznać za pierwszy komputer. Era współczesnych komputerów rozpoczęła się w momencie zastosowania w nich elementów elektron. umożliwiających znaczne przyspieszenie wykonywanych działań; pierwszą całkowicie elektron. (zawierała 18 tys. lamp elektronowych) maszyną cyfrową był ENIAC (ang. Electronic Numerical Integrator And Calculator), zbud. 1946 przez amer. uczonych J. Mauchly'ego i J.P. Eckerta; ENIAC był ponad 1000 razy szybszy od MARKA I. W dalszym rozwoju komputerów rozróżnia się kilka etapów, zw. generacjami komputera: I. 1946 59, kiedy podstawowymi elementami komputera były lampy elektronowe, II. 1959 65 tranzystory, III. 1965 75 układy scalone, IV. od 1975 układy scalone wielkiej skali integracji (VLSI). Pierwszym uruchomionym w Polsce komputer był XYZ, wykonany techniką lampową, pod kierunkiem L. Łukaszewicza (1958).

Budowa

Główne części składowe komputera stanowią: procesor (obecnie w postaci układu scalonego, czyli mikroprocesor ), pamięć; operacyjna oraz urządzenia peryferyjne (zewnętrzne). Zadaniem procesora, zw. też czasem jednostką centr., jest wykonywanie rozkazów i sterowanie pracą pozostałych bloków funkcjonalnych komputera; na procesor składają się gł.: układ sterowania, jednostka arytm.-log., zw. arytmometrem, oraz zespół rejestrów: rejestr rozkazów, licznik rozkazów, akumulatory i in.; procesor wykonuje kolejne cykle rozkazowe pobierając rozkazy i dane bezpośrednio z pamięci operacyjnej, składającej się z ponumerowanych ( adres) komórek (przechowujących słowa bitowe). Urządzenia peryferyjne, dołączone do komputera najczęściej za pośrednictwem układów wejścia wyjścia, służą do komunikacji komputera ze światem zewn. (z użytkownikiem), np. klawiatura, monitor ekranowy, drukarka, mysz, joystick, pióro świetlne, skaner, ploter; do urządzeń peryferyjnych zalicza się też pamięci zewn., np. dyski magnet. i optyczne. Urządzenia peryferyjne w obecnie używanych komputerach pracują z reguły jako autonomiczne jednostki współbieżnie z procesorem.

Zasada działania

Informacja w komputerze jest przedstawiona w postaci ciągu elementów ze zbioru dwuelementowego; elementy te są nazywane bitami i oznaczane symbolami 0 i 1; fizycznie są reprezentowane przez 2 różne stany elektr. lub magnet. układów komputera. Ciągi bitów o określonej długości, będącej zwykle wielokrotnością 8 ( bajt), są zapisywane w komórkach pamięci bądź rejestrach komputera; ciąg taki jest zw. słowem maszynowym, a jego interpretację w danej chwili określa rodzaj wykonywanego na nim działania, np. gdy jest to działanie arytmetyczne, słowo jest traktowane jako zapis liczby (w określony dla danego komputera sposób; arytmetyka komputera); gdy jest to działanie log. słowo jest zapisem wartości log. itd. Każdy komputer ma ustalony zestaw działań, zw. listą rozkazów, z których są budowane programy. Rozkaz ma postać słowa maszynowego, składającego się z części operacyjnej (będącej zakodowanym działaniem) i części adresowej (informacja, na której to działanie ma być wykonane, lub jej adres, tzn. numer komórki pamięci zawierającej tę informację). W chwili gdy słowo znajduje się w rejestrze rozkazów, jest interpretowane jako rozkaz. Na wykonanie rozkazu składa się wiele operacji wykonywanych przez różne podzespoły komputera Operacje te tworzą tzw. cykl rozkazu jedną z nich jest wskazanie słowa, które w następnym cyklu będzie wprowadzone do rejestru rozkazów jako następny wykonywany rozkaz. Przejście do następnego cyklu następuje zaraz po zakończeniu aktualnie realizowanego w ten sposób przebiega samoczynne wykonanie sekwencji rozkazów, wymagające tylko zapoczątkowania (wprowadzenia do rejestru rozkazów pierwszego rozkazu). Program w języku wewnętrznym komputera to zatem zbiór słów, z którego wybiera on i wykonuje sekwencję rozkazów w opisany wyżej sposób (dla użytkownika program to zapis pewnego algorytmu). Opisana powyżej zasada wewn. sterowania pochodzi od J. von Neumanna (1950).

Oprogramowanie stanowi zespół programów wykonywanych przez komputer; określane często terminem ang. software, w połączeniu ze sprzętem komputerowym (elektron. i mech. części komputera), zw. dla przeciwieństwa hardware, tworzy system komputerowy. Do oprogramowania podstawowego zalicza się programy niezbędne do efektywnej eksploatacji komputera (ułatwiające użytkownikowi wykonywanie innych programów), zw. systemami operacyjnymi. Programy uruchamiane na danym kopmuterze pod danym systemem operacyjnym nazywa się programami użytkowymi bądź aplikacjami. Wśród nich specjalną rolę pełnią kompilatory, tłumaczące algorytmy zapisane w danym języku programowania na programy wykonywane przez komputer (ciągi bitów); są to programy używane gł. przez programistów. Do powszechnie używanych programów użytkowych należą: edytory tekstu, arkusze obliczeniowe, bazy danych, a także różne rodzaje gier komputerowych. Do bardziej wyspecjalizowanych należą programy do tworzenia grafiki ( grafika komputerowa), a także wspomagające inżynierów i projektantów ( CAD). Liczba programów wspomagających najróżniejsze rodzaje działalności ludzkiej stale rośnie, przy czym ich cena (zwł. oprogramowania tworzonego na specjalne zamówienie użytkownika) często znacznie przewyższa cenę samego sprzętu komputerowego.

R. LIGOMNIERE Prehistoria i historia komputerów, Wrocław 1992 .

Multimedialna Encyklopedia Powszechna 
PWN 2000 wersja 1.0

(ang. mainboard) jest jedną z głównych elementów komputera osobistego. Z płyty głównej odchodzą złącza dla modułów pamięci RAM (SIMM lub DIMM), gniazd CPU (Slot 1- wąskie podłużne złącze dla procesorów Pentium II), ( Socket 7- dla takich procesorów jak Intel Pentium, Pentium/MMX, AMD K5 i K6, lub Cyrix) lub (socket 8), napędów dyskietek, urządzeń typu IDE lub EIDE, klawiatury czy monitora. W zależności od typu płyty znajdują się na niej również gniazda PCI, ISA i AGP służące do podłączenia kart rozszerzających. Najważniejsze parametry płyty to:

Producent (ASUS, SOYO, ABIT, GIGABYTE, )
Rodzaj zainstalowanego chipsetu
Bios (Award, Ami, Phoenix )
Zewnętrzna częstotliwość zegara (66/75/83/100/112/124/133, i inne.)
Pamięć wewnętrzna CACHE (256 lub 512)
Rodzaj oprawki CPU (Slot 1, Socket 7, Socket 8)
Maksymalna ilość możliwej do zainstalowania pamięci RAM.
Ilość wolnych gniazd dla kart rozszerzających ( ISA, PCI, AGP).

centralna jednostka przetwarzająca (ang. Central Processing Unit) to główny element każdego komputera osobistego, który przetwarza większość poleceń wydawanych komputerowi. W większości komputerów osobistych, CPU jest pojedynczym mikroprocesorem składającym się z jednostki sterującej, jednostki arytmetyczno-logicznej i pamięci roboczej. Rodzaj procesora stanowi bardzo często podstawowe kryterium podziału komputerów. Amerykańska firma Intel wyposaża większosć komputerów PC w procesory Pentium, Pentium MMX, Pentium PRO, Pentium II. Również amerykańska firma Motorola zajmuje się produkcją procesorów - ale dla użytkowników komputerów MacIntosh. Z tej firmy pochodzą procesory 680x0 oraz PowerPC.

to zestaw specjalizowanych układów scalonych o bardzo wysokiej skali integracji, W konstrukcji płyt głównych odpowiadają za zapewnienie współpracy poszczególnych elementów składaj±cych się na system komputerowy. Najczęściej spotykane chipsety to: 82430TX, 82440FX, 82440LX, 82440EX, 82440BX, VIA Apollo Pro, Ali Aladdin Pro II, SiS SiS5600, SiS SiS5595.

Dysk sztywny, dysk twardy (ang. hard disk, hard disk drive) lub żargonowo "twardziel" to hermetycznie zamknięty, składający się z od 2 do 8 wirujących talerzy pokrytych bardzo cienką warstwą magnetyczną. Każdy talerz posiada osobną głowicę odczytująco-zapisującą, która unosi się nad nim na cienkiej poduszce powietrznej. Dysk twardy jest zwykle na stałe włączony do komputera i przechowuje dane, które powinny być zawsze dostępne, takie jak system operacyjny. Nowoczesne dyski twarde posiadają bardzo dużą przepustowość danych, niski czas dostępu do danych, obracają się z prędkością kilku tysięcy obrotów na minutę, a ich pojemnosć wynosi kilkanaście gigabajtów.
Na wydajność tego urządzenia wpływa kilka kryteriów.
- Przede wszystkim rodzaj zastosowanego interfejsu:
IDE - przestarzały i rzadko używany, bariera do 528 MB.
EIDE - najczęściej używany, tani, łatwy w instalacji.
SCSI - bardzo szybki, drogi, wymagają specjalnego kontrolera (host-adaptera),
- Średnia prędkość transmisji danych
PIO-4, DMA 2, Ultra DMA 3 (33,0 mb/S)
- ¦redni czas dostępu
- Liczba obrotów na minutę (5400 ~ 7200 rpm)
- Pojemność
- Pamięć podręczna dysku (cache, przeciętnie od 128 KB do 2 MB i więcej)
- Czas odczytu
- Czas zapisu
- S.M.A.R.T. monitorowanie pracy i automatyczne powiadamianie o ewentualnych błędach.
- Producent (Seagate, Western Digital, IBM, Quantum, Maxtor, Fujitsu)
- Polska dokumentacja.

Napęd dyskietek lub stacja dyskietek (ang. Floppy Disk Drive) to miejsce zapisu/odczytu danych z wymiennych dyskietek elastycznych za pomocą magnetycznej głowicy odczytująco-zapisującej.

Dysk optyczny lub CD-ROM (ang. Compact Disc Read Only) to srebrny dysk o grubości około dwóch milimetrów i średnicy około dwunastu centymetrów. Dysk przechowuje około 74 minut dźwięku o najwyższej jakosci, lub 650 megabajtów danych, co odpowiada około 200.000 stron maszynopisu lub 100 obrazom zapisanym w wysokiej rozdzielczości. Dane na dysku CD-ROM zachowywane są w formacie binarnym jako mikroskopijne wgłębienia (ang. pits) w powierzchni dysku (ang. land) za pomocą bardzo cienkiej wiazki lasera emitowanej przez napęd CD-ROM dane mogą być odczytywane, lecz ponowny zapis informacji na standardowej, raz wytłoczonej płycie jest niemożliwy. W komputerowej ewolucji dyski CD-ROM jako nośniki informacji wypierają dyskietki oferując kilkudziesięciokrotnie niższą cenę składowania jednego bajtu informacji, większą trwałość oraz większą pojemność - świetnie nadają się do przechowywania dużej ilości danych, nowoczesnych aplikacji multimedialnych i gier. Istotnym elementem każdego napędu jest jego szybkość. Pierwsze modele miały szybkość 1x co odpowiada transferowi danych z szybkością 150 KB/s, obecnie szybkosć nośników CD-ROM sięga blisko 32x - 4800KB/s i więcej. Lecz maksymalna prędkość uzyskiwana jest zazwyczaj jedynie na zewnętrznych ścieżkach dysku - dlatego też niektórzy producenci często oznaczają napędy jako 14 / 32x gdyż dane rzadko wypełniają tylko zewnętrzne sektory krążka, dlatego też czytniki 32x nie zawsze czytają z tą prędkością Równie istotny z punktu widzenia użytkownika jest średni czas dostępu napędu. Im jego wartość jest mniejsza, tym szybciej odnajdywane są na dysku dane potrzebne aplikacji. Oprócz nielicznych zastosowań, w których informacje są zwykle odczytywane liniowo (np. odtwarzanie muzyki, animacji czy kopiowanie dużych zbiorów archiwalnych), czas dostępu ma ogromne znaczenie dla komfortu pracy z napędem. Następnym istotnym technicznym czynnikiem decydującym o właściwej pracy napędu jest efektywność korekcji błędów. Nie ma standardowych ujednoliconych kryteriów oceny tego parametru. Jego znaczenie jest natomiast trudne do przecenienia. Płyta CD-ROM, pracująca bez zarzutu w jednym napędzie, może w drugim wczytywać się bardzo długo, pokazywać tylko niektóre z zapisanych na niej plików bądź w ogóle odmówić współpracy. Powodem są najczęściej drobne rysy na spodniej stronie dysku, rozpraszające światło lasera i przekłamujące dane. Niektóre napędy, korzystając z rozbudowanych informacji ECC (Error Correction and Control) zapisanych na każdym dysku, radza sobie z tym bez trudu. Inne, o słabszych algorytmach korekcji, wykazują dziesiątki błędów. Inne parametry to:
-Interfejs - (ATAPI -IDE lub EIDE), SCSI lub LPT
-Bufor - 128, 256, 512
-Wyjścia dźwiękowe - analogowe/cyfrowe/słuchawkowe
-Sterowanie audio - start/stop-eject/nast./poprzed.
-Regulator głośności na obudowie
-Awaryjne wyciąganie płyty - zwykle dziurka w panelu czołowym, umożliwiająca wyjęcie płyty w przypadku np. zacięcia się podajnika.
-Sposób podawania płyty - tacka (wysuwana szuflada na dysk jak w odtwarzaczach płyt kompaktowych, napęd szufladkowy zazwyczaj może pracować tylko w poziomie), caddy (wąska szczelina w napędzie,dodatkowa obudowa na dysk chroni go i zapewnia optymalną ochronę przed kurzem oraz ułatwia centrowanie, możliwość ułożenia napędu zarówno w pionie jak i w poziomie.

CD-R (ang. Compact Disc Recordable) lub CD-E, jest to urządzenie służące do odczytu dysków optycznych CD-ROM, a także do ich zapisywania. Dane mogą być zapisywane na dysku najczęściej jednorazowo (Nagrywanie jednosesyjne) lub w kilku sesjach (Nagrywanie wielosesyjne), raz zapisane obszary dysku CD-R, w przeciwieństwie do dysków CD-RW, nie mogą być już nadpisywane. Mianem CD-R określa się również "czyste" płyty kompaktowe przeznaczone do zapisania.

CD-RW (ang. Compact Disc Rewriteable) to zapisywalny dysk kompaktowy z możliwością kasowania informacji i wielokrotnego zapisu.

DVD (ang. Digital Video Disk) to cyfrowy dysk tylko-do-odczytu, opracowany w celu przechowywania filmów wideo w postaci cyfrowej. Jego pojemność (od 4,7 GB w najprostszej wersji do 17 GB przy dysku dwustronnym) umożliwia zapis od 135 do 540 minut skompresowanego (za pomocą kompresji MPEG-2) filmu o jakości studyjnej wraz z kilkoma ścieżkami audio (Aby zapobiec tworzeniu pirackich kopii cały świat podzielony został na siedem stref, którym przypisano różne kody. Dlatego filmu kupionego np. w Ameryce nie będzie można odtworzyć w Polsce, ponieważ kod zapisany na dysku nie będzie zgodny z kodem wymaganym przez wszystkie odtwarzacze DVD sprzedawane w Europie). Zasada działania płyty wideo jest bardzo podobna jak płyty CD: informacje zapisane w kodzie binarnym w postaci drobnych rowków (ang. pits) w powierzchni (ang. land) odczytywanych z dysku przez promień lasera. Komputer dokonuje dekompresji za pomocą specjalnego dekodera MPEG i wysyła je na ekran komputera. Rozróżniamy 3 rodzaje napędów tego typu:

DVD-ROM (ang. Digital Video Disk Read-Only Memory) to wersja dysku DVD, nośnik danych stosowany w informatyce.

DVD-R (ang. Digital Video Disk Recordable) to zapisywalny dysk DVD.

DVD-RAM (ang. Digital Video Disk Random Access Memory) to wielokrotnie zapisywalny, kasowalny dysk DVD, wykorystywujący technologię phase change.

Podstawowe formaty DVD

4,7 GB (ok. 2,2 godzin wideo) jednostronny, jednowarstwowy dysk
8,5 GB (ok. 4 godzin wideo) jednostronny, dwuwarstwowy dysk
9,4 GB (ok. 4,4 godzin wideo) dwustronny, jednowarstwowy dysk
17 GB (ok. 8 godzin wideo) dwustronny, dwuwarstwowy dysk

Szybkość odczytu - 1x = 1350 KB/s lub 2x = 2700 KB/s dla dysku DVD i CD-ROM

Zgodność - Większość napędów DVD potrafi odczytywać płyty zapisane w standardach CD-ROM, CD-R i CD-RW.

Poprawne odtworzenie filmu na pececie umożliwia dowolny komputer klasy Pentium II, który wyposażony zostanie w odpowiedni odtwarzacz programowy. Aby jednak w pełni rozkoszować się nowymi możliwościami, należy zaopatrzyć się w kartę dekodera MPEG-2, która często dołączana jest do czytników DVD-ROM. Oprócz płynnego obrazu zapewni ona również wysokiej klasy cyfrowy, wielokanałowy dźwięk.

Więcej informacji na temat DVD znajdziesz na tej stronie

Filmy zapisane w standardzie DVD, http://www.dvd.com.pl opisy, streszczenia, recenzje filmów oraz wyczerpujące informacje na temat standardu DVD.

Komputer może być umieszczony w różnego rodzaju obudowach AT lub ATX. Generalnie rozróżniamy cztery rodzaje:

TOWER- czyli wieża, (wysoka pionowa konstrukcja) największa z obudów i najlepsza. Przestronne wnętrze umożliwia swobodny dostęp do płyty głównej, zainstalowanych na niej komponentów oraz łatwą rozbudowę komputera.

MINI TOWER- mini wieża, w przeciwieństwie do poprzedniego rodzaju swobodny dostęp do komponentów zainstalowanych na płycie głównej jest mocno ograniczony.

MIDI TOWER - coś pośredniego między mini tower a tower, oferuje większe możliwości rozbudowy i dostępu do zainstalowanych komponentów, w tej chwili najbardziej powszechny typ obudowy.

DESKTOP- (płaska pozioma konstrukcja) zazwyczaj umieszczana pod monitorem. Oszczędza miejsce na biurku lecz pozostawia niewiele przestrzeni wewnątrz na dołączenie urządzeń rozszerzających.

(ang. graphics card), karta wideo (ang. video card, Video Display Unit), adapter wizyjny (ang. display adapter) to specjalna karta rozszerzająca znajdująca się obecnie w prawie każdym komputerze osobistym, która służy do przetwarzania obrazu oraz do zapewniania współpracy z urządzeniami graficznymi takimi jak monitor. Istnieją różne standardy kart graficznych, między innymi CGA, EGA, VGA, SVGA. Aktualnie najszerzej stosowany jest już tylko ostatni standard. Aby wyświetlić wyniki przetwarzania danych, komputer, oprócz monitora, musi mieć jesczcze właśnie kartę graficzną. która jest odpowiedzialna za prostą, dwuwymiarową grafikę w Windows oraz skomplikowaną i odlotową grafikę w grach, programach graficznych i animacjach. Dziś funkcje 2D i 3D zostały zintegrowane w jednym procesie graficznym w kartach nowej generacji. Mają one wiele dodatków, różnego rodzaju dopalacze graficzne, tunery TV i dekodery. Obecnie podstawowym kryterium powinien być standard szyny karty: PCI lub AGP. PCI jest bardzo popularnym i szybkim standardem w większosci kart (białe gniazda). AGP z kolei jest portem zaprojektowanym wyłącznie do kart graficznych w taki sposób, aby umieszczone w nim karty osiągały najlepsze wyniki. Ich zastosowanie z pozoru nie daje dużego wzrostu wydajności - do operacji 2D, a nawet wyświetlania obiektów 3D z powodzeniem nadaje się szyna PCI. Dopiero w momencie, gdy scena trójwymiarowa jest skomplikowana, a programiści zadbali o dużą liczę obiektów i wykorzystali wiele tekstór, na dodatek wysokiej roździelczości, wówczas przepustowosć PCI przestaje wystarczać. Dzięki specjalnym rozwiązaniom, karta AGP powinna znacznie przyspieszyć wykonywanie operacji graficznych w takich sytuacjach. Niestety nie da się zainstalować karty PCI w porcie AGP, ani karty AGP w porcie PCI. Twoja płyta główna musi być zaopatrzona w osobny port AGP (jedyne podłużne gniazdo na płycie wyglądające podobnie jak PCI, ale dalej odsunięte od krawędzi płyty). Nie należy już raczej stosować starych kart ISA i local bus, gdyż są to bardzo stare i nie stosowane obecnie standardy. Karta graficzna ma decydujące znaczenie co do jakości wyświetlanego obrazu na ekranie monitora. Jeśli pracujemy tylko z aplikacjami biurowymi, takimi jak edytor tekstu czy arkusz kalkulacyjny, to wystarczy nam karta PCI z 1 lub 2 MB pamięci VRAM. Jeśli jednak mamy do czynienia z aplikacjami graficznymi to powinniśmy mieć kartę PCI lub AGP z co najmniej 4 MB pamięci VRAM (im więcej tym lepiej) zdolną wyświetlić dużą rozdzielczość przy dużej liczbie kolorów. Dobry obraz charakteryzuje się odpowiedni± rozdzielczością, ilością kolorów, ostrością, żywymi barwami i brakiem migotania. Maksymalna rozdzielczość karty decyduje o ilości możliwych do wyświetlenia kolorów przy określonej roździelczości monitora. W przypadku monitora 15 calowego jest to najczęściej 800x600, 17 calowego 1024x768, 19 calowego 1280x1200 a 21 calowego 1600x1200. Obraz w reprezentacji 17 milionów kolorów uważany jest za obraz o jakości fotograficznej. Jeśli więc chcesz mieć realistyczny obraz, sprawdź czy posiadana przez ciebie karta jest w stanie wyświetlić obraz z daną ilością kolorów przy wybranej roździelczości, zachowując częstotliwość odświeżania co najmniej 75 Hz. Pasjonaci gier komputerowych, z powodu coraz większych wymagań stawianych przez producentów tego typu oprogramowania, zmuszeni będą do dokupienia dodatkowych kart zwanych akceleratorami graficznymi (najczęściej Voodoo) które mogą zamienić nasz komputer w prawdziwą rakietę, szczególnie w przypadku gier 3D typu Quake I i II, Half-Life wspułpracujących ze sterownikami Glide i OpenGL. Najlepsze rezultaty daje zastosowanie trybu SLI (połączenie dwóch kart) - przy małych teksturach (gdy nie trzeba doładowywać ich z pamięci). Na koniec warto wspomnieć jeszcze o napędzie DVD. O ile nie masz silnego procesora, przynajmniej Pentium II 333 MHz a najlepiej jeszcze szybszy, to sam zakup DVD nie oznacza jeszcze, że będziesz mógł oglądać filmy DVD. Do tego musisz mieć kartę dekodera (w wielu przypadkach jest ona jednak sprzedawana w zestawie z napędem). Na rynku znajduja się ponadto karty ze zintegrowanym dekoderem MPEG2.

(ang. sound card), karta muzyczna (ang. music) lub sterownik dźwiękowy (ang. sound controller) jest specjalnym urządzeniem znajdującym się na ogół wewnątrz komputera, najczęściej w postaci karty rozszerzenia (ISA lub PCI). Karta dźwiękowa przyda ci się jeśli chcesz np. wykorzystać swój napęd CD-ROM do odtwarzania płyt kompaktowych (uwaga niezależnie od szybkości twojego CD-ROMu płyty audio i tak zawsze są odtwarzane z prędkością 1x), pracy z programami multimedialnymi, do odtwarzania skomplikowanych dźwięków, nagrywania, połączeń z urządzeniami MIDI, a w przypadku karty z tunerem radiowym możesz nawet słuchać radia. Tak więc mimo że karta dżwiękowa w zasadzie, nie jest niezbędnym elementem wyposażenia komputera, to jednak każda gra bez niej, traci przynajmniej połowę ze swojego uroku a i praca z różnymi aplikacjami staje się przyjemniejsza, gdy oprócz wzroku zaangażowany jest także słuch.Większość kart wykorzystuje funkcje MIDI, które są niezbędne do gier i aplikacji odtwarzaj±cych dźwięki. Numery 16, 32 lub 64, które są często częścią nazwy karty, nie odnosząsię do bitów, ale do liczby głosów, które karta może odtwarzać równolegle. Im więcej głosów tym lepsza jakość dźwięku.

Kilka istotnych kryteriów wydajności

- Zgodność - umiejętność współpracy z większością aplikacji (im bardziej znana tym lepsza).
- Interfejs - ISA lub PCI (PCI zapewnia lepszą efektywność przesyłania danych, lecz starsze programy DOSowe nie zawsze będą działały poprawnie).
- Próbkowanie -
(ang. sampling) to proces przekształcania analogowych sygnałów audio na formę cyfrowa. Polega to na chwytaniu pewnych wartości zmieniającej się ciągle fali akustycznej. Te uchwycone wartości, czyli próbki (samples) dają pewien przybliżony obraz wyjściowej fali. Jeżeli częstotliwość pobierania tych próbek jest dostatecznie duża, to uzyskujemy bardzo wierne odwzorowanie rzeczywistego dźwięku Częstotliwość próbkowania wynosząca 44.1 kHz wystarcza w zupełności do wiernego odtworzenia dźwięku. Równie ważnym parametrem jest rozdzielczość próbkowania, która informuje nas, z jaką dokładnością zapisywana jest wartość dźwięku. Używane obecnie próbkowanie 16-bitowe oznacza, że każda nagrana wartość dźwięku jest zapisywana na dwóch bajtach (czterech w przypadku dźwięku stereofonicznego).
- Sposób tworzenia dźwięków - FM lub Wavetable. Pierwszy polega na tworzeniu dźwięku z kilku generowanych przez kartę fal, przez co produkowane dźwięki brzmią piskliwie i dosyć sztucznie. Drugi sposób polega na składaniu dźwięku z posiadanych przez kartę, nagranych próbek rzeczywistych instrumentów takich jak perkusji, fortepianu czy fletu zapisanych w pamięci karty. Dodatkowo w sklepach komputerowych można nabyć specjalne dodatkowe karty Wavetable rozszerzające możliwości karty muzycznej o dodatkowe próbki instrumentów. Wyposażenie karty dźwiękowej w próbki instrumentów jest bardzo ważne przy profesjonalnym korzystaniu z kart muzycznych ponieważ symulowanie dźwięków przez kartę muzyczną FM nie dorównuje jakości Wavetable.

Pamięć o dostępie swobodnym (ang. Random Access Memory) to ulotna pamięć stosowana między innymi w komputerach osobistych, za pomocą której można bardzo szybko wymieniać dane i do której czas dostępu jest bardzo krótki. Nadzór nad rozmieszczeniem programów w pamięci RAM sprawuje system operacyjny. Najważniejsze cechy pamięci to jej pojemność która decyduje o ilości możliwych do uruchomienia jednocześnie programów i ich podstawowych danych oraz czas dostępu który ma niebagatelne znaczenie ponieważ im szybciej procesor może komunikować się z układami pamięci, tym większa jest wydajność komputera, a tym samym bardziej płynna praca uruchamianych na nim programów.

Poszczególne typy układów różnią się między sobą pod trzema względami:
Rodzaju pamięci (statyczne SRAM lub dynamiczne DRAM)
SRAM - nie wymagają odświeżania, szybkie (cache), energooszczędne, drogie, małopojemne
DRAM - wymaga regularnego odświeżania pamięci przez co są wolniejsze od SRAM'u i mają większe zużycie energii, niska cena, duża pojemność.

Sposobu dostępu (FPM, EDO, SDRAM)

Budowy złącza (SIMM (PS/2-SIMM) lub DIMM)
Moduły SIMM muszą być instalowane parami w przeciwieństwie do pamięci typu DIMM które można instalować pojedynczo. Istotne jest również aby pamięci zainstalowane w komputerze były tego samego rodzaju SIMM albo DIMM, nie możesz ich instalować wspólnie, oraz aby miały jednakowy czas dostępu.

Typy pamięci ram

Typ pamięci Typ złącza System Magistrala Częstotliwość
PM Standardowy
30-pinowy SIMM
80486 55 MB/s 33 MHz
FPM 72-pinowy SIMM PS/2 Pentium płyta bez
obsługi EDO
60 MB/s 66 MHz
EDORAM 72-pinowy SIMM PS/2 Pentium z
obsług± EDO
66 MB/s 66 MHz
SDRAM 66 168-pinowy DIMM Pentium płyta z gniazdami
DIMM SDRAM
83 MB/s 83 MHz
SDRAM 100 168-pinowy DIMM Pentium płyta z gniazdami
DIMM SDRAM
100 MB/s 100 MHz
DDRRAM specjalne moduły Przyszłe płyty 200 MB/s 200 MHz
SLDRAM specjalne moduły Przyszłe płyty 400 MB/s 400 MHz
DRDRAM specjalne moduły
RAMbus
Przyszłe płyty 1,6 GB/s 800 MHz

Źródło - Chip 12/98 strona 139.

to urządzenie peryferyjne komputera, służące do wyświetlania punktów na ekranie - wizualnej komunikacji komputera z użytkownikiem. Monitory generalnie można podzielić na: monitory monochromatyczne ( czarno białe ) i monitory kolorowe. Istotnym elementem każdego monitora jest jego kineskop który możemy podzielić na trzy rodzaje : szczelinowe, plamkowe i eliptyczne (croma clear). O jakosci monitora decyduja takie parametry jak :
Plamka - jej wielkość decyduje o rozmiarach najmniejszych detali jakie monitor jest w stanie wyświetlić, im mniejsza plamka tym tym dokładniejszy obraz, przy czym średnia wielkość plamki rośnie wraz z przekątną ekranu ( 0,28 mm - 21 calowe; 0,25 mm - 15 calowe), Uwaga określenie wielkość plamki jest nieco myląca gdyż tak naprawdę chodzi nie jej wielkość a odległości między plamkami luminescencyjnymi tego samego koloru.
Rozdzielczość - jest to ilość piksli w pionie i w poziomie. Im wyższa rozdzielczość tym obraz jest ostrzejszy i większy jest to jednak uwarunkowane również możliwościami zainstalowanej w komputerze karty graficznej (jej pamięć i szybkość) która bezpośrednio decyduje o jakości wyświetlanego obrazu.
VGA 640 x 480
SVGA 800 x 600, 1024 x 764, 1280 x 1024, 1600 x 1200, 1920 x 1614...
Kolory w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora podawane są w bitach:
8 - bitów = maks.256 kolorów (minimum dla multimediów)
16 - bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 - bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 - bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci)
Częstotliwość odświeżania - im wyższa tym lepsza, co objawia się mniejszym mruganiem obrazu, rozsądny poziom to 75 Hz lub 85 Hz (norma VESA "flicker free"). Przy tej samej karcie graficznej częstotliwość odświeżania jest odwrotnie proporcjonalna do rozdzielczości, czyli im większa rozdzielczość tym mniejsza częstotliwość odświeżania dlatego dopasowanie odpowiedniej karty graficznej do możliwości monitora jest bardzo ważne.
Pasmo - zwykle 110 ~ 200 MHz, im większe tym lepiej. Maksymalna częstotliwość sygnału wejściowego akceptowaną przez monitor, równa iloczynowi częstotliwości odchylenia poziomego, maksymalnej rozdzielczości w poziomie oraz częstotliwości odświeżania ekranu.
Rozmiary ekranu - czyli przekątna ekranu wyrażana w calach (1 cal = 2,54 cm ). Uwaga w rzeczywistości powierzchnia czynna ekranu jest mniejsza niż podają producenci gdyż część kineskopu zakryta jest obudową.
Niektóre dodatkowe zalety jakie może posiadać monitor:
Bez przeplotu ( Non interlaced ) redukuje mngotanie obrazu
Płaski ekran ( Flat Screen ) według najnowszych technologii Trinitron, pozwala na uzyskanie bardziej płaskiego ekranu co eliminuje wypaczenia obrazu.
Multiscan - automatyczne dopasowanie się do sygnału podawanego przez kartę graficzną.
MPR II, TCO'92 / 95 / 98 - normy określające dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego.
Sterowanie cyfrowe ( Digital Controls, OSD ) - oznacza brak lub minimalizację regulatorów analogowych (potencjometrów) i zastąpienie ich regulatorami cyfrowymi przez co możemy określić ustawienia osobno dla każdego trybu odświeżania i dla każdej rozdzielczości. Sterowanie cyfrowe jest precyzyjniejsze i zapewnia dużą wygodę obsługi.
Energy Star - Możliwość przechodzenia monitora po dłuższczej bezczynności najpierw w tryb czuwania a następnie uśpienia co znacznie redukuje ilość zużywanej energii.
Powłoka antyrefleksyjna ( Anti-glare coating ) - eliminuje efekt odbijania się promieni słonecznych od ekranu monitora.
B - Polska norma bezpieczeństwa elektrycznego.

(ang. printer) to wyjściowe urządzenie peryferyjne służące do przenoszenia danych komputerowych na arkusz papieru, folię albo dowolny inny materiał, na którym drukarka może drukować. Ze względu na metodę druku dzielimy je głównie na trzy rodzaje: laserowe, atramentowe i igłowe, ale ponadto możemy spotkać jeszcze: rozetowe, atramentowe, wierszowe, walcowe, termiczne i inne.
LASEROWE - pracują bardzo cicho, szybkie-potrafią drukować wiele stron w ciągu 1 minuty, zapewniają wysoką jakość druku, najczęściej nie potrafią drukować w kolorze, bardzo drogie.
ATRAMENTOWE - ciche, szybkie, relatywnie tanie, kosztowne w eksploatacji,
IGŁOWE (lub matrycowe) 9 lub 24 igłowe (im więcej igieł tym lepszy druk) - głośne, tanie, możliwosć druku na papierze ciągłym, możliwość drukowania kopii za pomocą kalki, proste w obsłudze, wolne, zła jakość druku,

Jakość druku zależy przede wszystkim od rozdzielczości, czyli liczby najmniejszych znaków umieszczanych przez drukarkę na określonym obszarze. Jednostką tej miary jest właśnie liczba punktów przypadajaca na jeden cal, w skrócie dpi (dots per inch). Im wyższa rozdzielczość tym lepsza jakosć druku, w miarę przyzwoita jakość druku wynosi od 600 dpi w zwyż. Należy również pamiętać aby stosować odpowiednie sterowniki stosowne do podłączonej drukarki. Istnieje również możliwość wydrukowania pliku na innej drukarce nie przyłączonej bezposrednio do naszego komputera, musimy mieć tylko zainstalowany sterownik drukarki docelowej, a sam plik zapisujemy wówczas na dyskietkę (opcja "zapisz do pliku" znajdująca się zazwyczaj w okienku konfiguracyjnym ustawień drukarki).
Istotnym czynnikiem warunkującym jakość naszego wydruku jest również papier. Najmniej wybredne są drukarki igłowe. Inaczej jednak wygląda sytuacja w przypadku drukarek atramentowych - jeżeli atrament nie wsiąknie prawidłowo w papier, wydruk będzie rozmazany, linie nieostre, a pismo rozmyte. Z kolei drukarki laserowe wymagają papieru, który wytrzyma wysoką temperaturę, panującą w ich wnętrzu.
Ciężar papieru mierzony jest w gramach na metr kwadratowy (g/m
2). Im większa jest jego waga, tym jest grubszy.

g/m2 70 80 90 100 150 200 250
p. listowy * *          
p. wysokiej jakości     * * * *  
karton             *

Do powszechnego użytku domowego najlepiej nadają się drukarki atramentowe, oto najważniejsze ich cechy:
- Technologia drukowania - Micro dry, piezoelektryczna, termiczna, atramentowa
- Liczba możliwych do jednoczesnego zainstalowania naboi (cartridge) - 1 lub 3, czarny (black), kolorowy - (czerwony zielony niebieski RGB), fotorealistyczny - (CMYK).
- Głowica zintegrowana z nabojami
- Rozdzielczość
- Liczba dysz czarno białych i kolorowych
- Pamięć drukarki
- Obsługiwane systemy operacyjne - DOS, Windows 3x, 95, 98, Windows NT, Mac OS, i inne.
- Własne fonty (czcionki)
- Formaty papieru na jakich można drukować i ich grubość
- Interfejs - SCSI, równoległy
- Wymiary
- Głośność
- Pobór mocy

(ang. keyboard) to urządzenie peryferyjne wejścia w komputerze osobistym, zazwyczaj nie zintegrowana z obudową, służaca do komunikacji użytkownik-komputer. Klawiatura PC to najczęściej standardowa 101-, 102- lub 104-klawiszowa klawiatura QWERTY. Przyłącze do klawiatury występuje w dwóch wariantach: duża okragła wtyczka DIN( pięć igieł )lub mała okrągła PS/2 (cztery igły)

(ang. mouse) to jedno z popularnych urządzeń peryferyjnych służących do komunikacji użytkownika z komputerem. Mysz przesuwana po płaszczyźnie (na przykład płaszczyĽnie specjalnej podstawki) obraca gumową kulką, która wiele razy na sekundę przekazuje dane położeniu myszy do komputera. Komputer przenosi ruchy myszy na ruch wskaźnika myszy. Myszka może być wyposażona od jednego do trzech przycisków służących do wydawania poleceń oraz w tzw. rolki służące do przewijania ekranu w pionie i w poziomie. W środowisku Microsoft Windows dwuprzyciskowa myszka jest niezbędna do pełnej obsługi systemu, w środowisku MacOS można posługiwać się myszką wyposażoną tylko w jeden przycisk. Ze względu na sposób, w jaki myszy odczytują swoją pozycję, urządzenia te dzielimy na trzy grupy: mechaniczne (ruch kulki odczytywany jest przez sensory mechaniczne), optomechaniczne (ruch kulki odczytywany jest przy pomocy czujników optycznych) i optyczne (podkładka myszy pokryta jest specjalnym deseniem~siatką, sensory optyczne myszy odczytuja aktualne położenie urządzenia na podstawie punktów kontrolnych znajdujących się na podkładce). Rozróżniamy trzy rodzaje złaczy w jakie mogą być wyposażone myszy: szeregowe 9 - pinowe RS-232, okrągłe 4 pinowe PS/2 oraz USB. Istnieje jesczce czwarty rodzaj myszy bezprzewodowych wykorzystujących technologię podczerwieni lub fal radiowych. Istotnym elementem każdego gryzonia jest sterownik systemowy tzw "driver", pełniący funkcję pośrednika pomiędzy obsługiwanym urządzeniem a systemem operacyjnym, to właśnie od niego zależy czy i jak zostanie wykorzystany tkwiący w urządzeniu potencjał. Możemy również spotkać tzw. trackball, czyli taką odwróconą myszkę z dużą kulką, którą obraca się palcami, jest przydatna w pracy z aplikacjami wymagającymi dużej precyzji ruchu.
Najważniejsze parametry:
Złącze - RS-232, PS/2, USB (niektóre modele mają dodatkowo w zestawie przejściówkę RS232-PS/2)
Liczba przycisków - (od 1 do 4)
Liczba rolek do przewijania - (1 lub 2 )
Funkcje specjalne
Rozdzielczość (jej wartość jest wprost proporcjonalna do szybkości przemieszczania się kursora w dowolną część ekranu przy niewielkim ruchu myszką.- (300 ~ 600 dpi)
Polska dokumentacja
Sterowniki - Windows 95 / Windows 3.1x / DOS
Długość kabla (zasięg)

(ang. MODulator/DEModulator) jest urządzeniem peryferyjnym, które przetwarza dane komputerowe na dźwięki - postać nadająca się do transmisji za pomocą analogowych dróg łączności, takich, jak linie telefoniczne, łącza radiowe czy satelitarne. Dźwięki te przesyłane są zawsze z jednego modemu do drugiego. Modem odbiorca dekoduje analogowe sygnały z powrotem na postać cyfrową - dane czytelne dla komputera. Modemy można podzielić na modemy wewnętrzne (w postaci karty rozszerzającej) i zewnętrzne, podłączone kablem do portu wejścia/wyjścia. Szybkość transmisji danych mierzymy w jednostkach BPS (bitów na sekundę) lub CPS (znaków na sekundę). Oprócz tradycyjnych modemów analogowo-cyfrowych możemy napotkać specjalistyczne modemy przystosowane do noteboków oraz najnowszych technologii ISDN i ADSL. Największym problemem w komunikacji między modemami jest prędkość transferu, gdyż linie telefoniczne nie pozwalają na przesyłanie zbyt dużej ilości informacji na raz. Powinniśmy również wiedzieć że niezależnie od szybkości naszego modemu, pliki wysyłane z naszego komputera mogą osiągnąć prędkość najwyżej 33,6 kb/s. (Fax maxymalnie 14 400 bps). Ponadto przesyłane pliki nie mogą zawierać błędów, a każda przerwa na łączach powoduje ich powstawanie. Modemy wysyłają dane w postaci pakietów, a wraz z nimi dodatkowe informacje, które pomogą komputerowi na drugim końcu linii rozpoznać, czy przesyłane dane nie zawierają błędów. W razie problemu komputer taki wysyła informację , by dany pakiet został przesłany jeszcze raz. Pakiety składają się z siedmiu lub ośmiu bitów. Na końcu znajduje się zawsze wskaźnik, tak zwany bit stopu, który zaznacza koniec pakietu. Innym ważnym czynnikiem poprawności transmisji jest "parzystość". Jest to technika służąca do omijania błędów powstających w trakcie przesyłania danych. Dzięki niej modem może sprawdzić, czy wszystkie informacje zostały odebrane. Nie wszystkie systemy posługuja się jednak ta metodą korekcji błędów. Oprócz niej możemy spotkać i taką która pozwala modemowi znajdującemu się na drugim końcu linii telefonicznej przesłać informację o jego gotowości do przyjmowania, względnie wysyłania danych. Gotowość do przyjmowania danych oznaczana jest przez "XON", natomiast do wysyłania przez "XOF". Większość modemów jest zgodna z zestawem komend "Hayesa" które definiują sposób porozumiewania się modemu z komputerem i twoim programem komunikacyjnym. Każde polecenie zaczyna cię komendą "AT" które stanowi rodzaj ostrżenia (ang. Attention), skierowanego do komputera informując go o tym że to co nastapi dalej to rozkazy. Podstawowe rozkazy jakie wydajemy zwykle modemowi poprzez nasz program komunikacyjny to polecenie "M1" które włącza głośnik modemu, "L3" ustawia jego głośność na poziomie maksymalnym, "X0" każe modemowi wybrać numer bez oczekiwania na sygnał wolnej linii, "D" rozkazuje wybranie numeru, a "T" informuje że ma on zostać wybrany tonowo. Następujące po niej cyfry okreslają numer, który ma zostać wybrany przez modem. Przykładowo cała komenda może wyglądać następuj±co ATM1L3X0DT0202122... Wiele innych tego typu rozkazów powinieneś znaleźć w instrukcji obsługi twojego modemu.

ZNAK V

V.17 - Powszechnie stosowany standard transferu faksów - maks. 14,400 bps.
V.27 - Starszy standard transferu faksów - maks. 4800 bps.
V.29 - Starszy standard transferu faksów - maks. 9600 bps
V.32 - Standard transferu danych - maks. 9600 bps (min. dla Internetu i WWW).
V. 32bis - Standard transferu danych - maks. 14,400 bps.
V.32terbo - Standard transferu danych - maks. 19,200 bps.
V.34 - Standard transferu danych - maks. 28,800 bps.
V.34+ - Standard transferu danych - maks. 33,600 bps.
x2 - Standard transferu danych - maks. 56,000 bps.
V.90 - Standard transferu danych - maks. 56,000 bps.
MNP 1-4 - Standardy korekcji błędów.
V.42 - Sprzętowa korekcja błędów zapewniająca poprawną transmisję danych (zawiera MNP 4).
MNP 5 - Sprzętowa kompresja danych pozwalająca na ich przesyłanie w ciągu jednej drugiej normalnego czasu transferu.
V.42bis - Standard sprzętowej kompresji danych, pozwalającej na ich przesyłanie wciągu jednej czwartej normalnego czasu transferu (zawiera MNP 5).

źródło "Easy PC" nr. 4 str. 56.

Oznaczenia niektórych funkcji modemów

Szybkość transmisji (28800, 33600 bps - V. 34+), (56000 bps - K56Flex, X2, V.90)
Możliwość przesyłania i odbioru faxów (14400 bps - V.17)
Poczta głosowa czyli rozbudowany odpowiednik automatycznej sekretarki (Voice Mail)
Jednoczesne przekazywanie danych i prowadzenie rozmowy wykorzystując pojedynczą linię telefoniczną (AudioSpan lub ASVD)
Protokół korekcji błędów (V.42)
Protokół kompresji danych (V.42bis)
Funkcja czasowej blokady ponownego wybierania numeru, wywołującą przerwy między kolejnym wybieraniem tego samego numeru (Homologacja)

Oznaczenia diod modemu zewnętrznego

AA - zapala się, gdy modem oczekuje na odbiór połaczenia; miga, gdy dzwoni telefon
CD - pali się, gdy drugi modem odbierze połączenie
RD - pali się, gdy odbierane są dane
SD - pali się, gdy wysyłane są dane
TR - zapala się, gdy modem otrzyma sygnał od komputera
CS - oznacza, że modem jest gotowy do pracy
ARQ/FAX - miga, gdy modem wysyła fax lub gdy retransmituje dane

jest wejściowym urządzeniem peryferyjnym, służacym najczęściej fanom gier komputerowych do sterowania obiektami w grze. Joystick wyposażony jest drążek sterowniczy, którego manipulacja w różnych kierunkach pozwala na przemieszczanie różnych obiektów, oraz w od jednego do kilku przycisków (między innymi przycisk fire) osadzonych na drążku i jego podstawce, których naciśnięcie wywołuje różne zdarzenia. W komputerach PC joystick nie znalazł zastosowania, ponieważ świetnie zastępowany jest przez mysz.

(ang. scaner) jest to urządzenie peryferyjne, które służy do kopiowania grafiki i / lub tekstu ze skanowanej płaszczyzny do pamięci komputera na postać cyfrową. Skanery dzielimy na: ręczne, mobilne i stacjonarne. Skanery ręczne, zwane również domowymi służą do skanowania obrazu, tekstu o niskiej rozdzielczości w dowolnym formacie przesuwając czytnik skanera po powierzchni dokumentu, skanery mobilne są podobne do skanerów ręcznych, lecz posiadają dodatkowe urządzenie umożliwiające samoistne przesuwanie się skanera po skanowanej powierzchni, skanery stacjonarne (inaczej stołowe) służą do skanowania formatów A3 lub A4; pojedynczą kartkę papieru przykrywa się wiekiem skanera.
Jakość skanowania przez skaner mierzona jest w jednostce DPI (od ang. dots per inch - punkty na cal), jest to jednostka rozdzielczości zarówno skanerów jak i drukarek. Im więcej dpi, czyli im więcej punktów na jednostce długości jest w stanie odczytać skaner, tym dokładniejszy jest uzyskany obraz.
Skaner podłączamy zwykle do komputera poprzez port (interfejs) równoległy EPP (port drukarki), lub za pomocą interfejsu SCSI, przy czym ta druga metoda wymaga zainstalowania w komputerze dodatkowej karty rozszerzającej ISA lub PCI, ale dzięki temu skaner jest również o wiele szybszy.
Kupując skaner stacjonarny zwróć uwagę czy jest on jedno - czy trójprzebiegowy, ta cecha ma wpływ na szybkość i jakość pracy. W skanerze trójprzebiegowym głowica skanująca odczytuje dokument trzy razy, za każdym razem skanując jedną składową RGB (Red Green Blue ~ Czerwony Zielony Niebieski), co w niektórych wypadkach daje niewyraźny skan, spowodowany np. minimalnym przesunięciem się dokumentu. Skaner jednoprzebiegowy robi to samo podczas jednego przebiegu głowicy.

Najważniejsze cechy każdego skanera to:

Głębia kolorów - Wartość głębi kolorów podaje nam informację, jak wiele różnych odcieni barw jest w stanie rozpoznać skaner. Większa głębia kolorów wyrażana jest większą liczbą bitów. Jednobitowa głębia kolorów odpowiada dwóm kolorom: czarnemu i białemu, ośmiobitowa głębia kolorów oznacza już 256 kolorów, 24 bitowa około 16,8 miliona kolorów. Skaner z 30 lub 36 bitową głębią kolorów jest w stanie wydobyć szczegóły ze zdjęć o małym kontraście.
Rozdzielczość optyczna - gęstość elementów światłoczułych na listwie przesuwanej nad skanowaną ilustracją. Im jest ich więcej, tym więcej szczegółów jest w stanie wychwycić skaner.
Rozdzielczość interpolowana - umiejętność sztucznego podwyszczania rozdzielczości otrzymywanego obrazu cyfrowego. Między dwa wczytane punkty obrazu wstawiane są kolejne, których jasność i kolor wyliczone są przez program na podstawie wartości punktów sąsiednich. Zwiększanie rozdzielczości interpolowanej zwiększa wielkość ilustracji, lecz obraz nie zawiera przez to więcej szczegółów.
Rozpoznawanie pisma (OCR lub ICR) - optyczne rozpoznawanie znaków z graficznego wizerunku liter. Dzięki programowi OCR możemy ilustrację zawierającą tekst przetworzyć w dokument tekstowy, który można otworzyć i dowolnie edytować edytorem tekstu, co prawda wymaga to zwykle dodatkowo naszej ingerencji ponieważ program często myli się w przypadku podobnych liter (l ~ ł), lub gdy tekst jest np. wyblakły, ale i tak lepiej dokonać drobnych poprawek niż ręcznie wklepywać w klawiaturę kilkustronicowy tekst. Oczywiście dotyczy to przede wszystkim tekstów drukowanych, gdyż szansa na odczytanie przez skaner naszych, lub cudzych, ręcznych bazgrołów jest raczej minimalna, chociaż niektóre programy OCR mają opcję uczenia. (Przy zakupie warto zwrócić uwagę czy program OCR rozpoznaje polskie znaki, ogonki)
Oprogramowanie (sterownik) - program odpowiadający za efektywność procesu skanowania (kalibracja, podgląd w trakcie preskanu, wielozadaniowość podczas skanu, płynna regulacja rozdzielczości skalowanie obrazu) komfort pracy, oraz czasochłonność. Obecnie podstawowym i ogólnie przyjętym sposobem komunikacji programów z połączonymi do komputera urządzeniami graficznymi jest standard TWAIN.
Kalibracja - regulacja przetwarzania informacji o obrazie mająca na celu zapewnienie maksymalnej zgodności przedstawianych kolorów z oryginalnymi barwami.

Wbudowany głośniczek komputera, zwany także beeperem (czyt. biperem) lub PC speaker'em to głośnik znajdujący się wewnatrz komputera osobistego o bardzo niskiej jakości wydawania dźwięków. Beeper może więc wydawać jedynie pojedyncze dźwięki ostrzegawcze. Aby wykorzystać możliwości swojej karty dźwiękowej konieczne będzie zainwestowanie w dodatkowe głośniki (chyba że ma je zainstalowane w obudowę twój monitor).Głośniki dzielimy na dwa rodzaje: Pasywne czyli pozbawione wewnętrznego wzmacniacza skazują nas na wykorzystanie układu wzmacniającego wbudowanego w kartę dzwiękową i aktywne z własnym wzmacniaczem korzystające z własnego zasilacza sieciowego.Te ostatnie rozróżniamy z kolei na trzy kategorie: niskotonowe (woofer), średniotonowe i wysokotonowe (tweeter) które dodatkowo możemy podzielić na jednodrożne ( po jednym głośniku na kanał) i dwudrożne ( po dwa głosniki na kanał ). Często możemy spotkać zestawy mające dodatkowo trzeci głośnik tzw subwoofer który służy do odtwarzania najniższych częstotliwosci.

Zasilacz awaryjny (ang. Uninterruptible Power Supply) to urządzenie, pozwalające na regulowanie pradu zasilającego system komputerowy pochodzącego z sieci zasilającej. Zasilacz awaryjny w razie zaniku mocy dostarcza przez pewien czas prąd elektryczny z własnej baterii. Jest to bardzo ważne urządzenie systemu komputerowego, ponieważ zabezpiecza użytkownika przed nagłym brakiem prądu i natychmiastowym wyłączeniem komputera, co często wiąże się z utratą niezapisanych danych. Urządzenie pozwala na podtrzymanie działania komputera, zapisanie danych przez użytkownika i bezpieczne zamknięcie systemu.

Streamer (żarg. tape backup) jest to urządzenie służące do zapisu danych na taśmie magnetycznej lub na dysku optycznym przystosowanym do zapisu danych komputerowych. Streamery ze względu na dużą pojemność (do kilku megabajtów) i zazwyczaj niewielką szybkość odczytu danych używane są do sporządzania kopii zapasowych. Mamy do wyboru napędy wewnętrzne jak i zewnętrzne zależnie od potrzeb i własnych preferencji.Najbardziej powszechne standardy streamerów to: Iomega Zip (100 MB), LS - 120 ( 120 MB, z możliwością odczytu i zapisu tradycyjnych dyskietek 1,44 MB), SyQuest SyJet (1,5 GB), Iomega Jazz (1 GB), Nomai 750 (750 MB), A.P.Shark 250 (250 MB), Fujitsu DynaMO 640, Pinnacle Micro Apex 4,6 GB, HP SureStore CD-Writer 71000.

Gdy sieć energetyczna pracuje niestabilnie, twój sprzęt narażony jest na uszkodzenia wynikłe z przyczyn nagłych skoków napięcia, lub wyładowań atmosferycznych. Filtr przeciwzakłóceniowy lub inaczej listwa zasilająca chroni twój komputer przed takimi zdarzeniami. Do listwy podłącza się zazwyczaj wszystkie urządzenia peryferyjne komputera przez co są one jednakowo zabezpieczone jak i wspólnie włączane i wyłączane. W przypadku nagłego skoku napięcia uszkodzeniu ulegnie jedynie bezpiecznik we wnętrzu listwy, który można łatwo wymienić niewielkim kosztem, zamiast zasilacza i/lub innego podzespołu twojego komputera którego wymiana może okazać się trudniejsza i bardziej kosztowna.

Dodatkowe wyposażenie monitora poprawiające komfort pracy. Ochronna szybka założona na ekran monitora która podwyższa komfort pracy z komputerem i wyłapuje część szkodliwego promieniowania a tym samym chroni nasze oczy i zdrowie. Niektóre filtry wygaszają odbicia zewnętrznych źródeł światła oraz nie wpuszczają światła padającego z boku, albo umożliwiają oglądanie zawartości ekranu tylko osobom patrzącym prostopadle do płaszczyzny filtru. Ponadto niektóre filtry dzięki zastosowaniu specjalnych powłok zabezpieczają przed powstawaniem na ich powierzchni plam tłuszczu, atramentu czy odcisków palców.

Najważniejsze zalety:
Antystatyczność - modele charakteryzujące się tą cechą posiadają przewodzącą powłokę połączoną z elastycznym przewodem uziemiającym.
Antyodblaskowość - zapewnia przynajmniej 95% redukcję światła sztucznego i słonecznego. Przez co obraz jest jaśniejszy, a kontrast większy. Unikasz zmęczenia i podrażnienia oczu.
Prywatyzacja - dzięki zastosowaniu technologii mikrożaluzji, dane wyświetlane na ekranie sa niewidoczne dla osób nie znajdujących się bezpośrednio przed monitorem.
Antyradiacja - filtry posiadające tą cechę blokują do 99,9% promieniowanie pola elektrycznego średniej i wysokiej częstotliwości wysyłanego przez monitory komputerowe.
Nie wymagające montażu - gotowy element który należy jedynie zawiesić na specjalnym wysięgniku.

 

Przydatny zwłaszcza w czasie pracy z aplikacjami multimedialnymi takimi jak programy do nauki języków obcych, programy komunikacyjne wykorzystujące modem do kontaktów telefonicznych, programach do obróbki dźwięku, czy wreszcie specjalnych aplikacjach przeznaczonych do porozumiewania się z komputerem za pomocą głosu umożliwiających rozpoznawanie mowy ciągłej wykorzystywanych na przykład do słownej edycji tekstu w programach edytorskich.

Tablet (zwany również digitizerem) to płaska tabliczka, wykrywająca pozycję specjalnego pióra-rysika. Możemy na tablecie rysować jak na kartce papieru - z tym że obrazek powstaje nie na tablecie, a na ekranie monitora. Rysowanie za pomocą tabletu jest prostsze niż przy użyciu tradycyjnej myszki. Tablety reagują np. na siłę nacisku rysika, przez co zmienia się grubość linii lub intensywność koloru, możemy więc niemal w sposób tradycyjny tworzyć rysunki niemal tak jak za pomocą kartki i ołówka, można jeszcze dodać że drugi koniec pióra służy zazwyczaj jako gumka.Urządzenie podłącza się do komputera przez złącze szeregowe. W razie braku wolnego portu tablet może zostać przyłączony zamiast myszy. Nie zmniejsza to funkcjonalności zestawu, ponieważ zadania dotychczasowego wskaźnika przejmuje pióro które najczęściej posiada również dwa przełączniki odpowiadające funkcjonalnie klawiszom myszy.Przyzwyczajenie się do zmiany wymaga pewnego treningu, ale brak "gryzonia" szybko przestaje być zauważalny.

Komputerowa kamera to najczęściej nie większe od jabłka urządzenie z soczewką . Zmienia ona widziany obraz na informacje czytelne dla komputera. Kamera pozwala na video konferencje w Internecie. Ustawiamy ją zazwyczaj na podwyższeniu abyśmy dobrze mieścili się w kadrze (najczęściej na górnej krawędzi obudowy monitora).

Karta TV lub tuner telewizyjny, to urzadzenie w postaci dodatkowej karty rozszerzającej lub niewielkiego urzadzenia, które po podłączeniu do komputera umożliwi nam oglądanie telewizji na ekranie naszego monitora. Urządzenia te zależnie od stopnia swojego zaawansowania technologicznego oferują szereg najrozmaitszych funkcji, od prostego wyświetlania obrazu, aż po wyrafinowane możliwości umożliwiające np. skalowanie oglądanego obrazu, oglądanie telegazety, podgląd kilku kanałów na raz, podłączenie naszego zestawu Video czy też zapisywać poszczególne klatki obrazu na twardy dysk. Niektóre urządzenia mają w zestawie nawet pilot umożliwiający zdalne sterowanie lub dodatkowo tuner radiowy umożliwiający również słuchanie radia. Większość tych urządzeń musi współpracować z komputerem, czyli aby móc oglądać telewizję musisz mieć również włączony komputer, ale są i wyjątki mogace pracować z wyłączonym komputerem.

wróc

Paweł Goc	http://friko.onet.pl/


Copyright © 2003 Krzysztof Szymanek